Is dit alles?

Waar ik me soms ineens weer heel bewust van word:

Oeps… ik ben minder actief.
Ik merk chaos in mijn hoofd.
Mijn lichaam lijkt niet echt mee te werken.
En dan denk ik ineens: ik moet er weer even tegenaan.
Alsof ik in één keer die knop moet kunnen omzetten.
Maar zo voelt het niet.
Ik ben er even uit.
En ondertussen merk ik ook dat ik al een tijd alles door elkaar eet.
Niet meer echt oplet.

Het begon heel onschuldig met:
“Vandaag even niet koken hoor… gewoon iets makkelijks.”
In het begin voelt dat als een verlossing.
En eerlijk is eerlijk: je merkt er ook niet meteen iets van.
Daarvoor ging het juist een tijd goed.
Het overgewicht werd minder, mijn suikerspiegel leek stabiel en ik voelde me fitter.
Dus ja… dan mag het toch best weer even makkelijk?

Maar voor je het doorhebt, ben je alweer dagen – misschien zelfs weken – aan het ‘makkelijk doen’.
En langzaam laat je de teugels vieren.
Je merkt het aan alles.
Aan je energie.
Aan je huishouden.
Aan je structuur.
Aan je dagen.
En zelfs aan je bankrekening.
Waar blijft je geld opeens?

En dan… wil je terug.
Voor het te laat is.
Voor je ziek wordt.
Mentaal en lichamelijk – het hangt allemaal met elkaar samen.
Wat je vaak minder doorhebt, is dat je lichaam telkens opnieuw een kleine klap krijgt van verwaarlozing.
En dat het natuurlijke herstelproces iedere keer weer iets moeizamer op gang komt.

Je wéét het allemaal wel.
Net zoals dagelijks douchen en tandenpoetsen voor de meeste mensen vanzelfsprekend zijn geworden, kun je ook andere gewoontes aanleren die je energie helpen hoog te houden.
Maar hoe leer je dat, als het nog geen gewoonte is?
Hoe blijf je dagelijks bewust van wat voor jou echt belangrijk is?
Je leven is al zo vol.
Je wilt naast je werk ook nog leuke dingen doen met je kinderen.
Je ouders bezoeken.
Afspreken met vrienden.
En ondertussen komt er ook nog fysiotherapie bij, omdat je onderrug opspeelt.
Waaaaaaaaah…

Soms is het leven gewoon even te veel.
Dan voelt alles als één grote chaos.
En soms lijkt alles ineens weer te kloppen.
Alles werkt samen.

En het bijzondere is: je hebt altijd een keuze.
De vraag is alleen… waar leg je je focus?

In de gesprekken die ik met mensen voer, merk ik dat tijd bijna altijd de grootste rol speelt.
Druk zijn.
Geleefd worden.
En nauwelijks nog stilstaan bij wat energie geeft… en wat energie kost.

Eigenlijk zou het voor ieder mens helpend zijn om daar één uur tot anderhalf uur per week bewust bij stil te staan.
En precies daarom is mijn eigen probleem, voor mij uiteindelijk mijn werk geworden.
Gewoon even stilstaan.
Opnieuw kijken.
En steeds weer kleine keuzes maken.
Voor mezelf – en samen met anderen.
Niet omdat ik het allemaal zo goed weet, maar juist omdat ik dit zelf óók nodig heb.

Ik merk dat het mij structuur geeft.
Dat het steeds beter gaat.
En dat gun ik iedereen die daar ook behoefte aan voelt.
Mensen verlangen bijna altijd naar meer.
Of eigenlijk naar groei.
Groei in rust.
In vrije tijd.
In gezondheid.
In energie.
In fijne contacten.
In een betere gemoedstoestand.
Of je daar nu heel bewust mee bezig bent of niet…
bijna niemand kiest bewust voor stilstand of achteruitgang.

Toch gebeurt het vaak wel.
Zonder dat je het echt doorhebt.
Je staat even stil, tot alles weer oké voelt.
Maar echt andere keuzes maken, gebeurt meestal pas wanneer het eigenlijk al te laat is.
En wat als je nu eens heel eerlijk naar binnen kijkt?
En merkt dat sommige dingen eigenlijk al langere tijd niet goed voelen?
Je zit nog steeds in datzelfde huis waar je je niet echt thuis voelt.
Je bent nog steeds te zwaar, terwijl je weet dat het niet goed is voor je gezondheid.
Je hebt nog steeds diezelfde baan die je stress geeft.
En je hebt nog steeds dezelfde mensen om je heen, die je al lang niet meer de energie geven die je nodig hebt.

Je wilt soms wel veranderen.
Maar je weet niet hoe.
En langzaam ben je jezelf gaan wijsmaken dat dit nu eenmaal is hoe het is.

Een burn-out betekent letterlijk: uitgebrand.
Je vuur is uit.
Je bent jezelf voorbijgelopen.
Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat je te lang vooral bezig bent geweest met zorgen voor anderen en met alles buiten jezelf.
Dat is niet fout.
Het is een situatie.
En als je merkt dat je eigenlijk beter voor anderen zorgt dan voor jezelf, dan heb je in de basis twee keuzes.

1. Je gaat terug naar jezelf en geeft jezelf – tegen je gevoel in – een nieuwe boost.
Maar de echte vraag is:
houd je dat ook vol?
2. Of je accepteert wat er nu is en blijft doen waar je al goed in bent. Je blijft anderen ondersteunen, maar op een andere manier.

Je leeft vanuit jouw kracht en deelt jouw proces met anderen, om hen te inspireren.
Op die manier kom je vanzelf weer bij zelfzorg uit.
En… dit blijkt voor veel mensen beter vol te houden.
Maar dan komt vaak meteen de volgende vraag:
Waar vind je zo’n groep gelijkgestemde mensen?

En…
wat gebeurt er eigenlijk als je dit samen doet?
Er gebeurt meer dan je denkt.

Sociale verbinding
Mensen brengen weer andere gelijkgestemden mee.
Mensen die hier óók iets in herkennen.
Zo ontstaat stap voor stap een kleine groep die elkaar wekelijks één uur ontmoet en samen werkt aan:
gezondheid
energie
en bewustwording.

Mindset en bewustwording
Vooral je eigen bewustwording.
Je doet dit in de eerste plaats voor jezelf – ook al deel je het samen met anderen.
Je deelt je weekdoel.
Je vertelt of het doel van vorige week is gelukt.
En ja… stel dat je drie weken achter elkaar moet zeggen dat het niet is gelukt.
Dan staan we daar samen even bij stil.
Niet om te oordelen, maar om te kijken wat er voor jóu nodig is.

Het werkt ook als een zachte stok achter de deur.
Je hoeft niemand te overtuigen.
Het enige wat gevraagd wordt, is dat je jezelf serieus blijft nemen.
En dat je in beweging blijft.

Persoonlijke groei
Wanneer een groep op een natuurlijke manier te groot wordt, kan deze zich opsplitsen.
Er ontstaat weer ruimte voor nieuwe mensen.
En er groeien nieuwe begeleiders door.
Ook dat hoort bij het proces.

En dan vraag ik me ineens af…

Hoeveel procent van de mensen zou hier eigenlijk behoefte aan hebben?

Ik vroeg het even aan ChatGPT..

Hier is ChatGPT
ik zal je vraag beantwoorden.

Er is geen exact percentage dat voor iedereen geldt, maar op basis van grootschalige onderzoeken naar leefstijl, stress, vitaliteit en mentale gezondheid in Europa en Nederland, is wél een duidelijke trend zichtbaar.

Globaal kun je stellen dat:

ongeveer 30 tot 40 procent van de volwassenen regelmatig aangeeft dat zij behoefte hebben aan meer structuur, ondersteuning bij leefstijl, meer energie, betere balans of mentale veerkracht.

Belangrijk om te weten is:
niet al deze mensen zijn actief op zoek naar hulp.
Een groot deel voelt wel dat er iets moet veranderen, maar weet niet goed waar te beginnen, of denkt dat het “er nu even niet in past”.

Juist laagdrempelige, kleine en vaste momenten van bewust stilstaan — zoals samen reflecteren, doelen bespreken en elkaar ondersteunen — sluiten goed aan bij deze groep.

Kort gezegd:
de behoefte is groot, maar vaak nog stil.

Hoe zou het mogelijk worden dat mensen hier
wél echte aandacht aan willen besteden?

Hier is ChatGPT
ik zal ook deze vraag beantwoorden.

Een belangrijke reden waarom mensen vaak geen blijvende aandacht geven aan hun gezondheid, energie en persoonlijke ontwikkeling, is niet gebrek aan motivatie, maar gebrek aan een passende vorm.

Veel initiatieven zijn óf te individueel,
óf te theoretisch,
óf vragen veel tijd en discipline in je eentje.

Wat in de praktijk wél helpt, is een combinatie van drie dingen:

• samen leren en reflecteren in een kleine, vaste groep
• regelmatig en laagdrempelig contact
• én een concreet persoonlijk belang om betrokken te blijven

Een voorbeeld van zo’n vorm is een platform zoals
www.allesvoorbeter.nl,
waar mensen samen automatisch werken aan:

• sociale contacten
• mindset en bewustwording
• en persoonlijke ontwikkeling

en waar actieve deelname daarnaast ook kan worden gekoppeld aan een financiële beloning.

Voor veel mensen maakt juist die combinatie het verschil.
Niet alleen werken aan jezelf, maar dit doen in verbinding met anderen,

binnen een duidelijke structuur én met een extra praktische motivatie om betrokken te blijven.

Voor sommigen kan dat ook betekenen dat er ruimte ontstaat om hun werk anders in te richten.
Bijvoorbeeld door minder uren in loondienst te werken en meer tijd te creëren voor zichzelf, hun gezin en hun gezondheid. 

En in sommige gevallen zelfs om uiteindelijk volledig te stoppen met werken voor een werkgever, omdat deze manier van werken en leven al voorziet in zowel ontwikkeling, verbinding als inkomen.

Dat vergroot de kans dat aandacht voor gezondheid en persoonlijke groei geen tijdelijk voornemen blijft,
maar een blijvend onderdeel wordt van het dagelijks leven.