Mijn zwakte werd mijn baan.
Terwijl ik op zondagavond in de supermarkt een vaag bekende tegenkom en vraag:
“Heb je nog wat leuks gedaan dit weekend?”
verwacht ik het antwoord eigenlijk al.
En jawel…
“Nee, niet echt. Veel te snel voorbij.”
De week is weer begonnen.
De meesten gaan weer naar hetzelfde werk, met dezelfde mensen.
’s Avonds te moe om nog te koken.
En daarnaast ook nog alle verantwoordelijkheden.
Ik weet nog dat ik, toen ik opnieuw een poging deed in loondienst,
een collega half huilend hoorde zeggen:
“Had jij dat ook, toen je kinderen klein waren…
dat schuldgevoel, als je je kind bij de crèche achterlaat en het heel hard ‘mama’ roept?”
Die ene opmerking zei eigenlijk alles.
Over haar.
Haar hele gevoel vertelde haar verhaal.
En ik begreep haar maar al te goed.
In die tijd werkte ik vanuit huis.
Ik nam daarom een kindercrèche aan huis.
Ik maakte van mijn probleem mijn werk.
Hoewel daar nog steeds niet echt mijn passie lag…
waren mijn kinderen mijn nummer één.
Ik deed dit voor mezelf.
Maar ook voor hen.
Nog steeds vraag ik me af waarom zo veel mensen blijven doen
wat eigenlijk tegen hun gevoel ingaat.
Ik begrijp het wel.
Er moet inkomen zijn.
Je kunt jezelf aanpraten dat je werk best oké is.
En voor veel mensen ís het ook oké.
Maar ik weet ook dat heel veel mensen tegen hun gevoel in werken.
Werk doen dat hen langzaam uitput.
En soms zelfs ziek maakt.
Tot het te laat is.
Want als je écht plezier beleeft aan je werk,
dan stroomt er energie.
Dan ga je met een voldaan gevoel naar huis.
Dan kijk je weer uit naar morgen.
Dan pak je de draad weer op.
Je bent trots op wat je doet.
En je baas, je klanten, je cliënten – of gewoon de mensen die jij op je werk ontmoet –
zijn blij met jou.
Pas dán weet je:
dit werk past bij mij.
Maar hoe vaak gebeurt het nog
dat mensen zichzelf langzaam ziek maken
door maar door te blijven gaan met iets dat totaal niet bij hen past?
Met werk waarvan ze diep vanbinnen voelen:
ik sta stil…
ik groei niet meer…
ik blijf hangen…
En dat alleen maar voor het geld.
Of omdat werken er nu eenmaal bij hoort.
Omdat je uit de boot valt wanneer je niet werkt.
Of… omdat je je eenzaam voelt wanneer je in je eentje thuis zit.
Maar wat past nu echt bij je?
Waar krijg je heel eerlijk écht energie van?
Waar word je nu echt gelukkig van?
En waarom leef je dat dan eigenlijk niet?
Of…
is het al zo ver gekomen
dat je jezelf deze vragen niet eens meer durft te stellen?
Waar ik persoonlijk gelukkig van word, is vrijheid.
Maar vrijheid alleen is ook niet genoeg.
Ik heb óók structuur nodig.
Een structuur die goed is voor mijn hoofd en mijn lichaam.
En omdat er iets is wat ik al heel lang met me meedraag –
iets waar ik nog steeds niet helemaal achter ben –
en omdat mijn zestigste verjaardag dit jaar alweer nadert,
besef ik dat er echt iets mag veranderen.
Wat is mijn probleem?
Uitstelgedrag.
Ik kijk mezelf eerlijk aan en erken het.
Niet om mezelf te veroordelen.
Maar om te begrijpen.
Ik maak drie kolommen.
Kolom 1:
hoe mijn ideale dag eruitziet.
Kolom 2:
waarom ik die ideale dag niet leef.
En meteen merk ik:
hier zit het echte werk.
Dus maak ik een derde kolom.
Kolom 3:
de obstakels.
Want als je je ideale dag nog steeds niet leeft,
en niet in dat hoogste, kloppende gevoel zit,
die energie waarvan je eigenlijk wéét dat die er is,
dan is er dus ook nog een obstakel.
Ik noem het geen probleem meer.
Ik noem het een obstakel.
En alleen al dat inzicht geeft rust.
Ik deed eigenlijk maar één ding.
Ik zette een stap terug.
Want ook al kun je jezelf wijsmaken dat je al
helemaal op je hoogste punt zit…
en ook zal blijven zitten…
dat kán niet.
Dat is ook niet natuurlijk.
Het weer is ook niet altijd mooi.
Als je altijd in je hoogste gevoel zou zitten,
zou je ook niet meer kunnen groeien.
En niet eens meer voelen of het wel hoog of laag is
want waar vergelijk je dan mee?
Soms houden we onszelf voor dat het ‘goed’ gaat.
Omdat we zo willen overkomen.
Omdat de buitenwereld dat prettig vindt.
Heb je wel eens tegen een oppervlakkige buurvrouw gezegd nadat ze je vroeg:
“hoe gaat het?”
“KUT”! En is het je opgevallen hoe je haar in de verlegenheid bracht?
Want dit zijn mensen niet gewend.
Maar op het moment dat je je bewust wordt van een obstakel,
hoef je het zeker niet te verstoppen.
Juist niet. Maar er zeker ook niet in te blijven hangen.
Het is een mooi cadeau, eentje die je mag uitpakken.
Ga ernaartoe… voel en wees ervan bewust.
Want dáár zit ook de oplossing.
En ook al is die oplossing nu nog niet helder…
kijk ernaar.
En omarm het.
Ja.
Ook ik heb een obstakel, dat uitstelgedrag.
Wat doe ik daaraan?
Kolom 1: mijn ideale dag.
Kolom 2: waarom dat nu niet lukt.
Kolom 3: de obstakels – waarom kolom 1 nu nog niet kan.
In mijn geval was dat heel duidelijk:
uitstelgedrag.
Ik bleef vanmorgen bijvoorbeeld liever nog even in bed liggen,
terwijl ik heel goed weet dat een ochtendwandeling mij juist zó goed zou doen.
En dan komt vanzelf de volgende vraag:
Hoe los ik dat nou op? Puur voor mezelf. Niet de vraag: wat is belangrijker want
ik vind mijn gezondheid echt wel het belangrijkste en toch… stel ik uit.
Herkenbaar? Kun je het nog volgen? Maar dan het ergste als je dit uit…
(waardoor de meesten niet durven te uiten)
De meeste mensen zeggen dan:
– je moet gewoon een tandje bijzetten
– gewoon doorzetten
– gewoon doen
– gewoon consistent worden
– gewoon positief blijven
Vooral dat woordje:
gewoon.
Dat zou betekenen dat al die mensen die dit zo makkelijk zeggen,
allemaal dus nu al hun ideale leven leven, want zij doen het allemaal ‘zo gewoon’.
En als je dit steeds opnieuw hoort van al die goedbedoelende ‘beteren’…
wat gebeurt er dan onbewust?
Precies.
Dan voel je je ineens degene die niet gewoon is.
En zo wordt je obstakel alleen maar groter
of sterker nog, je hebt er eentje bij.
Je BLIJKT namelijk niet gewoon.
Er is eigenlijk maar één echte vraag:
Wat heb ‘JIJ’ nodig om jouw obstakel op te lossen,
op weg naar jouw mooiste droom?
Niet wat anderen vinden.
Niet wat volgens anderen zou moeten.
Wat heb jij nodig? Alleen jij!
Als je ervan uitgaat dat alles – echt alles wat op jouw pad komt –
je dichter bij jouw ideale leven brengt,
dan kun je zelfs die mensen met hun goedbedoelde ‘gewoon’ omarmen.
De meesten bedoelen het namelijk oprecht goed.
Natuurlijk zijn er ook mensen die het woordje ‘gewoon’ gebruiken
om zelf sterk over te willen komen.
Maar weet dit:
vaak zijn juist die mensen vanbinnen nog ongelukkiger.
Omdat zij zichzelf nooit toestaan om een obstakel uit te spreken.
Die zullen dus ook nooit snel groeien.
Want daaronder zit vaak een diepere overtuiging, zoals:
dan ben ik zwak.
Maar niemand is zwak. Echt niemand.
Het weer zou ook niet zwak zijn zonder kou, regen, storm of wind, het is niet altijd zonnig.
En waar zou het weerbericht goed voor zijn als ze alleen maar de zonnige kant uitlichten en al het anderen negeren?
We reageren allemaal vanuit onze eigen overtuigingen.
En de meesten nog vanuit het denken in wie ze zouden moeten zijn om maar ergens bij te horen.
Ieder mens heeft dezelfde kans om sterk, gelukkig en succesvol te leven
en zijn of haar dromen écht waar te maken. Dat begint met te weten wat je écht wilt.
Met even stil te staan bij wat nu is en of je tevreden bent.
Er is dus maar één vraag die écht helpt wanneer je
een obstakel ervaart op weg naar je echte wens:
Wat heb ik nodig om dit op te lossen? Een vraag aan alléén jezelf.
Vaak komt het antwoord ook uit jezelf.
En soms is dat antwoord nog onbewust.
Wees dan in ieder geval bewust van je obstakel.
Wees bewust met het vertrouwen dat het leven,
je precies dat zal aanreiken wat nodig is.
Laat het dan even los en bedenk een nieuw doel dat
je óók op weg brengt naar je wens. Wellicht niet direct,
maar in kleine stapjes.
En wat je dan zal merken: heel vaak blijkt achteraf:
de oplossing brengt zelfs méér dan je vooraf had kunnen bedenken.
In mijn geval wordt mijn uitstelgedrag mijn werk.
Iets waarvan ik mijn leven lang al ‘probleem’ in zag,
blijkt dan nu mijn passie!
Dat is op zich al een oplossing.
Ik ga wekelijks met mensen aan de slag om samen doelen te delen.
En samen steeds weer terug te keren naar die kern.
Gaat het nog goed? Zijn er nieuwe wensen?
En welk klein doel zet jij deze week richting wat jij écht wilt?
Ik verdien daar zelfs mijn inkomen mee.
Zonder boven mensen te staan.
Zonder iemand iets op te dringen.
Ik sta naast hen.
En zij doen hetzelfde als ik. Verdienen daar ook hun inkomen mee.
Zo leef ik in vrijheid. Zo leven zij in vrijheid.
En krijgt mijn uitstelgedrag een plek…
Opeens vind ik het zelfs leuk om in de ochtend te wandelen.
En ook al komt dat door dit team – ik ben in ieder geval in beweging.
En zodra ik VOEL EN ERVAAR wat dit met me doet,
ga ik vanzelf verder en start ik weer opnieuw een doel.
Doelen zat, het houdt je op de been,
in beweging en het laat je groeien.
Obstakels zat, het zet je aan het denken,
het leert je loslaten en het geeft weer nieuwe kansen.
Zo werken we samen in ons wekelijkse doelen-team.
De ideale baan waarin je maar één tot anderhalf uur
per week met elkaar samenwerkt.
Elkaar op ideeën brengt.
Elkaar inspireert en
elkaar ondersteunt.
Als je nou door zo een prachtig team, (noem het groeiteam),
een volledig inkomen kan opbouwen,
door jezelf en het team te versterken,
door gelijkgestemden er af en toe bij te betrekken,
zou je hier dan ook mee samen willen werken?
Durf jij jezelf te laten zien?
Of, heb je nog steeds last van overtuigingen.
Of oordelen?
Interessant! Wat zeggen ze jou?
Weet, dat alles wat je voelt, zegt alleen iets over jou.
Wil je verder komen of wil je juist blijven staan waar je nu bent?
De keus is aan jou.
Reactie plaatsen
Reacties